Column: Ondertussen op het Binnenhof

Voor mij is één van de belangrijkste kernwaarden van het liberalisme de verantwoordelijkheid. Verantwoordelijkheid nemen voor je eigen daden, vertrouwen hebben in je eigen kunnen en je bekommeren om anderen die je steun nodig hebben. Wij liberalen lopen niet weg voor grote uitdagingen en problemen. Wij begrijpen dat als wij ons vandaag niet actief inzetten, we problemen daarmee alleen maar doorschuiven. Wij zorgen er liever voor dat het leven voor mensen morgen en overmorgen net iets beter wordt. ‘Niet doorschuiven, maar aanpakken’ is daarmee zoveel meer dan een campagneleus. Ik ben ervan overtuigd dat dit de kern is van wat de meesten van ons drijft. Elke dag weer ons best doen voor een vrijere en betere leefomgeving.

 

In mijn tijd in de politiek heb ik mij al over heel wat uiteenlopende onderwerpen mogen buigen. In de Amsterdamse gemeenteraad hield ik mij vooral bezig met veiligheid. Een voor de hand liggend onderwerp voor een rechtgeaarde liberaal, vond ik toen. En hoewel mijn volgende – tijdelijke – portefeuille ontwikkelingssamenwerking voor een VVD-er minder als core business voelde, bleek al gauw dat juist bij een dergelijk onderwerp, de inbreng van onze partij cruciaal is. Wie zorgt er immers anders voor dat dit geld op verantwoordelijke wijze wordt uitgegeven, op een manier dat het daadwerkelijk tot duurzame verandering en verbetering leidt? Zowel voor Nederland als voor landen die dat duwtje nodig hebben. Maar verantwoordelijkheid nemen, betekent ook verantwoordelijkheid geven. In het geval van ontwikkelingssamenwerking betekent dit concreet en strak monitoren op effect en beleid durven wijzigen of stoppen als het resultaat niet is wat je beoogde. Om Melinda Gates, directeur van de miljarden hulporganisatie The Bill and Melinda Gates Foundation te citeren: ‘Aid is not forever.’ Zorg dat je de hulp zo inricht dat je het op een gegeven moment over kunt dragen aan de lokale bevolking. Want verantwoordelijkheid nemen, betekent op een gegeven moment ook loslaten.

 

Na de formatie is mijn portefeuille veranderd. Ik zal mij de komende periode sterk maken voor een liberaal klimaat- en energiebeleid. Ik geef toe, ik was even verrast, tot ik in de materie dook en de enorme kansen zag die deze portefeuille heeft, júist voor een partij als de VVD. Het klimaat verandert. Het is aan ons om te zorgen dat we de aarde leefbaar achterlaten voor onze kinderen en kleinkinderen. U voelt het al aankomen. Ook hier is verantwoordelijkheid weer een van de kernbegrippen. Immers, omdat we de verantwoordelijkheid voor de generaties na ons zo serieus nemen, voeren we een ambitieus klimaatbeleid. Dat is veel te belangrijk om aan linkse partijen over te laten. Dan doen we het liever op onze manier. Wij combineren grote ambities en doelen graag met een flinke dosis gezond verstand.

 

De energietransitie is een van de grootste uitdagingen van onze eeuw. Om ook in de toekomst zeker te zijn van voldoende, betrouwbare en betaalbare energie, moeten we nu al investeren. De echte energiebronnen van de toekomst zijn misschien nog niet eens ontdekt. Wij willen dat ondernemers en onderzoekers alle ruimte krijgen om de energiebron van de toekomst te vinden. Totdat het zover is, maken we gebruik van de beschikbare energiebronnen en gebruiken we bestaande subsidies voor innovatie. Die innovatie leidt tot meer duurzame energie en daardoor tot minder uitstoot van CO2. Daarnaast krijgen we zo steeds meer controle over onze energievoorziening en worden we dus onafhankelijker van dubieuze regimes in het buitenland. Eerlijk is eerlijk, dit is wel een stuk makkelijker gezegd en geschreven dan gedaan. Een dergelijke transitie gaat zowel tijd als geld kosten. Immers, gratis bestaat niet – en dat geldt ook voor klimaatbeleid. We moeten dus ook oog hebben voor de kosten die bedrijven en Nederlanders moeten opbrengen.

 

Het doel is natuurlijk wel om in de toekomst steeds minder subsidiegeld te steken in bepaalde vormen van duurzame energie. En dat kan ook echt! Een mooi voorbeeld hiervan is de aanbestedingssystematiek voor windenergie op zee, ingezet door voormalig minister Kamp. De kosten van windenergie dalen veel sterker dan verwacht. Dit najaar wordt er zelfs voor de eerste keer een subsidieloze aanbesteding in de markt gezet. Dat betekent dat we met hetzelfde bedrag meer duurzame energie en dus CO2-reductie kunnen bereiken.

 

Maar we zijn er nog lang niet. Ik zal mij inzetten om ervoor zorgen dat dit kabinet door gaat met het zetten van stappen richting die duurzame samenleving. Wellicht moet u er nog even aan wennen om een VVD’er dat te horen zeggen. Maar neemt u van mij aan, zo lang ‘groen’ hand in hand kan gaan met ‘groei’ (en dat kan!), is klimaatbeleid bij uitstek een onderwerp voor de VVD.

 

Het is een onderwerp van de toekomst. Onze toekomst. En Nederland heeft bewezen een innovatief landje te zijn, met kennis en kunde die niet voor niets tot bewondering en verbazing leidt in de rest van de wereld. Henk Kamp was de groenste minister van ons land tot nu toe. En als het aan ons ligt wordt hij nu ingehaald door de volgende VVD’er, Eric Wiebes.

 

Aan mij om te bewaken dat wij, kijkend naar die toekomst, de ruimte creëren om de kansen te pakken die zich voordoen. Voor die schonere wereld, en zeker ook voor al die innovatieve bedrijven die daar dolgraag aan willen werken. Laten we als Nederland ook hier weer voorop lopen! Laten we samen die verantwoordelijkheid nemen!

 

Dilan Yeşilgöz-Zegerius is Tweede Kamerlid voor de VVD.

Alleen abonnees kunnen mee debatteren. Word abonnee!
    Martin Hooftman

    2 februari 2018

    Goed om onze kernwaarde verantwoordelijkheid op bovenstaande wijze inhoud te geven.
    Inderdaad is klimaat- en energiebeleid van eminent belang en ieders verantwoordelijkheid.
    Succes!

    Alleen betalende gebruikers kunnen mee debatteren.